Κυριακή, 31 Οκτωβρίου 2010

Στην μαζική έκδοση κρατικών ομολόγων για άντληση ρευστού χρήματος από την ΕΚΤ βρίσκεται η λύση του ελληνικού προβλήματος (Μια παλιά μου πρόταση από τον Δεκέμβριο του 2009).

Τελευταία και καταϊδρωμένη η Ελλάδα στο σύνολο των φορολογικών εσόδων και στον φόρο εισοδήματος + κεφαλαίου, ως ποσοστά του ΑΕΠ των χωρών των 15 παλαιών μελών της Ε.Ε., κατά το έτος 2008. Αυτό που, λόγω της ανευθυνότητας της ελληνικής πολιτικοοικονομικής ελίτ, δεν έγινε κατά την περίοδο της ανάπτυξης, δεν μπορεί να γίνει τώρα, κατά την περίοδο της ύφεσης, αφού θα εντείνει την ύφεση και θα μειώσει τα φορολογικά έσοδα. Μόνον η χρηματοδότηση από την Ε.Κ.Τ. θα λύσει το πρόβλημα και θα ανατάξει την χαμένη ανάπτυξη. 



Το παρακάτω κείμενο είναι ένα παλιό μου κείμενο, που δημοσίευσα στο "FREE FORUM" τον Δεκέμβριο του 2009 και στο οποίο αναφέρομαι στην δυνατότητα που είχε ο ΓΑΠ να εκμεταλλευθεί το γεγονός ότι οι ευρωζωνίτες δεν μπορούσαν να αφήσουν την Ελλάδα να χρεωκοπήσει και να απαιτήσει την χρηματοδότηση του ελληνικού δημοσίου από την Ε.Κ.Τ., με την μαζική έκδοση κρατικών ομολόγων και με όχημα το ελληνικό τραπεζικό σύστημα - και ιδίως τις κρατικές τράπεζες της χώρας μας. Αυτό μπορούσε να γίνει, με ευνοϊκούς όρους δανεισμού (με επιτόκια της τάξης του 1%), αν η κυβέρνηση του μοιραίου ΓΑΠ είχε την κατάλληλη διαπραγματευτική υπομονή και επιμονή και αν είχε τακτικό και στρατηγικό σχεδιασμό, που να στοχεύει στην επαναφορά της οικονομίας της χώρας μας σε αναπτυξιακούς ρυθμούς και να στηρίζεται στο γεγονός ότι οι ευρωζωνίτες δεν θα διακινδύνευαν την κατάρρευση του ευρωπαϊκού χρηματοπιστωτικού συστήματος και της ευρωζώνης.

Ο ΓΑΠ δεν επέδειξε αυτήν την διαπραγματευτική ικανότητα, ούτε και είχε τακτικό και στρατηγικό σχεδιασμό. Γι' αυτό φθάσαμε στο Μνημόνιο της ντροπής, ενώ οι "εταίροι", τελικά, υποχρεώθηκαν να στήσουν έναν πρόχειρο μηχανισμό στήριξης της Ελλάδας, ο οποίος, όμως, λόγω της διαπραγματευτικής ανυπαρξίας του ΓΑΠ, κατέληξε να είναι ένας μηχανισμός σωτηρίας του ευρωπαϊκού τραπεζοπιστωτικού συστήματος και του ευρώ.

Γι' αυτό και αναδημοσιεύω, εδώ, το κείμενο αυτό, το οποίο, μπορεί να χαρακτηριστεί ότι ήταν προφητικό - αν και όταν το έγραφα, δεν το έβλεπα σαν κάτι τέτοιο, διότι θεωρούσα ότι όλα, όσα έγραφα τότε, ήσαν αυτονόητα (προφανώς, όμως, έσφαλλα, ως προς αυτό, διότι αυτά, που εγώ θεωρούσα αυτονόητα, δεν ήσαν αυτονόητα, για τον ευήθη ΓΑΠ και το, εντελώς, άσχετο και ανίκανο κυβερνητικό του επιτελείο) - διατηρεί και σήμερα, πλήρως, την αξία του :



"Το πραγματικό ελληνικό δημόσιο χρέος είναι πάνω από 300% του ΑΕΠ (γύρω στα 700 δισ. ευρώ και άνω), αν συνυπολογίσουμε και τα χρέη από το ασφαλιστικό σύστημα της χώρας.



Αλλά επαναλαμβάνω ότι δεν είναι αυτό, που τώρα προέχει να αντιμετωπισθεί.


Αυτό που προέχει να αντιμετωπισθεί είναι η παρατεταμένη ύφεση στην οικονομία και οι καθοδικές κινήσεις όλων της των μακροοικονομικών μεγεθών (ΑΕΠ, απασχόληση, κατανάλωση, επένδυση κλπ).


Και κυρίως η διεθνής έλλειψη εμπιστοσύνης στην χώρα μας. Αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα και αυτό έχει να κάνει με το γεγονός ότι η ελληνική πολιτικοοικονομική και κοινωνική ελίτ έχει διαδοχικά κοροϊδέψει την Ε.Ε. και την διεθνή κοινότητα, με τα απίθανα ''στατιστικά'' της στοιχεία και με την ανακολουθία λόγων και έργων.


Τώρα, σε συνθήκες ύφεσης, έσκασε και αυτή η ιστορία με τα μαγειρεμένα μεγέθη του ελλείμματος του προϋπολογισμού του 2009, που από 3,7% τον Μάρτιο του 2009, φθάσαμε ''αισίως'' στο 12,7% του Νοεμβρίου του 2009 (και κατά πάσα πιθανότητα θα ξεφύγουμε και από αυτό το μέγεθος, όταν έλθει η ώρα του απολογισμού του 2009) και οι Ευρωπαίοι αποφάσισαν να εκδικηθούν την ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, αφού εκλαμβάνουν τις διακηρύξεις του ΓΑΠ, ως υπεκφυγές.


Σε προηγούμενο σημείωμα, στο παρόν θέμα έγραψα ότι οι ελληνικές τράπεζες πηγαίνουν κάθε μέρα στην Φραγκφούρτη, που εδρεύει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα και με ελληνικά κρατικά ομόλογα αντλούν άφθονο ρευστό χρήμα από τα εκεί θησαυροφυλάκια, πολύ περισσότερο από ότι αντιστοιχεί στο μέγεθος τους. Όπως είπα αυτό χαλάει την ''πιάτσα'' των γκαουλάϊτερς του σκληρού ευρώ (Τρισέ και σια) και φυσικά των (πίσω από αυτούς ευρισκόμενων) Γερμανών, οι οποίοι θέλουν να είναι ελεγχόμενη η νομισματική κυκλοφορία στην ευρωζώνη.


Γύρω στα τέλη Νοεμβρίου, αρχές Δεκεμβρίου του 2009, οι ευρωτραπεζίτες αποφάσισαν να στείλουν σκληρά μηνύματα στην Αθήνα, εκλαμβάνοντας την πολιτική Παπανδρέου, ως πολιτική η οποία στηρίζεται στην σιγουριά του ευρώ, δηλαδή μια σιγουριά, που στηρίζεται στο δεδομένο ότι, σε κάθε περίπτωση, τα ελληνικά ομόλογα είναι αποδεκτά από την ΕΚΤ και ως εκ τούτου βέβαια και ασφαλής επένδυση για τις διεθνείς γραφειοκρατικές χρηματοπιστωτικές αγορές.


Είναι αυτό που έγραψα ότι οι Έλληνες πολιτικοί ξέρουν ότι, σε κάθε περίπτωση, η Ελλάδα δεν θα εγκαταλειφθεί στην τύχη της από τους Ευρωπαίους, αφού είναι χώρα της ευρωζώνης και γι' αυτό έπρατταν όπως έπρατταν όλα αυτά τα χρόνια των παχιών αγελάδων, ενώ και οι Ευρωπαίοι γνώριζαν ότι οι Έλληνες ξέρουν ότι δεν πρόκειται να εγκαταλειφθούν από την Ε.Ε. και γι' αυτό αποφάσισαν να στείλουν διαφορετικά μηνύματα στην Αθήνα, για να την πιέσουν να συμμαζευτεί.


Έτσι, λοιπόν, ο Τρισέ διαμήνυσε στον Προβόπουλο να συμμαζέψει τις ελληνικές τράπεζες, ώστε να παύσουν να εμφανίζονται στην Φραγκφούρτη, με ελληνικά κρατικά ομόλογα, για να μαζεύουν ζεστό χρήμα για το ελληνικό δημόσιο (κάτι που είχαν κάνει καλοκαιριάτικα και στον Καραμανλή, όταν ξαφνικά τα spreads των ελληνικών ομολόγων πέρασαν τις 300 μονάδες βάσης, με αποτέλεσμα σύντομα ο Καραμανλής να τα παρατήσει) και δι' αυτού του τρόπου, υπονόμευσε την βεβαιότητα ότι, βρέξει - χιονίσει, η ΕΚΤ θα αποδεχτεί τα ελληνικά ομόλογα.


Ο Διοικητής της ''Τράπεζας της Ελλάδος'' (τα εισαγωγικά δεν είναι τυχαία, αφού ο τίτλος είναι πλέον εικονικός, η Τράπεζα δεν είναι πλέον της Ελλάδος, είναι υποκατάστημα της ΕΚΤ και ο Προβόπουλος είναι γκαουλάϊτερ της Φραγκφούρτης, αφού είναι υπόλογος όχι στην ελληνική κυβέρνηαη, όπως ήταν π.χ. ο αείμνηστος Ξενοφών Ζολώτας, αλλά στο διεθυντήριο του Ζαν Κλωντ Τρισέ και - πίσω από αυτό - στην Bundesbank) συμμορφώθηκε, αμέσως και προέβη στις σχετικές υποδείξεις στις ελληνικές τράπεζες. Φυσικά, τα ''νέα'' διαδόθηκαν γοργά και ακολούθησε ένα κύμα πωλήσεων, σχεδόν όπως - όπως, των ελληνικών κρατικών ομολόγων, των οποίων η πίστη υπονομεύθηκε με την υποψία ότι μπορεί κάποια στιγμή να παύσουν να είναι αποδεκτά από την ΕΚΤ.


Έτσι, λοιπόν, αντί της σιγουριάς του ευρώ (για χάρη της οποίας ''σιγουριάς'' η παρέα των Σημίτη - Παπαντωνίου - Χριστοδουλάκη - Παπαδήμου - Γκαργκάνα μας έβαλε στην ευρωζώνη, με απίθανες απατεωνιές, αφού η χώρα είχε δημοσιονομικά ελλείμματα πολύ πάνω από το όριο του ζουρλομανδύα του 3% του ΑΕΠ, που προέβλεπε η Συνθήκη του Μάαστριχτ, φθάνοντας το 6% του ΑΕΠ, όλα τα χρόνια πριν την ένταξή μας στην ευρωζώνη, αλλά και μετά από αυτήν), η χώρα βρέθηκε χωρίς Κεντρική Τράπεζα και με ένα οθνείο (ξένο) νόμισμα το οποίο δεν εκδίδει και δεν ελέγχει!


Σε τέτοια χάλια και σε τέτοιους κινδύνους εξέθεσαν την χώρα οι ''εκσυγχρονιστές'' και οι φιλελεύθεροι εραστές της ένταξης της χώρας μας στην ζώνη του ευρώ!


Βέβαια, παρά το σκληρό παίγνιο των Βρυξελλών, με την ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, όλα αυτά είναι εκβιασμοί, που δεν θα φθάσουν ποτέ μέχρι το τέλος. Η χώρα μας δεν θα εγκαταλειφθεί από την ευρωζώνη και αν υπάρξει πρόβλημα (που δεν φαίνεται ότι θα υπάρξει) οι Ευρωπαίοι θα τρέξουν να πληρώσουν το κόστος σωτηρίας της Ελλάδας.


Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι δεν θα την τσουρουφλίσουν πιέζοντας την ελληνική ελίτ με την διόγκωση της εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους της χώρας. Και φυσικά έχουν και τα δίκια τους, με όλο αυτό το ''δούλεμα'', που έχουν φάει, όλα αυτά τα χρόνια, από τους δικούς μας. Αν και, όπως έχω γράψει, είναι σε μεγάλο βαθμό συνυπεύθυνοι, αφού γνώριζαν λίγο ή πολύ (για την ακρίβεια αρκετά) το ότι οι δικοί μας τους κορόϊδευαν.


Μέχρι τώρα ο ΓΑΠ φαίνεται να αντέχει - όχι χωρίς απώλειες, βέβαια.


Να δούμε, αν θα αντέξει μέχρι το τέλος.




Έχω γράψει, αγαπητέ alter ego, ότι και η επιστροφή στην δραχμή είναι μια δύσκολη επιλογή, διότι δεν έχουμε σοβαρή πολιτικοοικονομική ελίτ. Αν είχαμε μια τέτοια ελίτ, θα ήταν εύκολο να επιστρέψουμε στην δραχμή και να αποκτήσουμε ξανά δικό μας νόμισμα και δική μας εκδοτική κεντρική τράπεζα.


Τώρα οι ''λεβέντες'' μας, που μας κυβερνούν, κατάφεραν και δικό μας νόμισμα να μην έχουμε και την κεντρική εκδοτική τράπεζα να μην ελέγχουμε και την προστασία - που διαφήμιζαν ότι μας παρέχει το ευρώ, έναντι των διεθνών κερδοσκόπων - να μας απειλούν ότι θα μας στερήσουν.


Φυσικά, καταλαβαίνεις ότι αυτοί οι περίεργοι τύποι είναι ανίκανοι να κάνουν αυτό που πρέπει (όχι ότι δεν ξέρουν τι να κάνουν. Ξέρουν πολύ καλά. Απλώς, δεν θέλουν, λόγω των συμφερόντων τους, αλλά και λόγω των συμφερόντων εκείνων που εξυπηρετούν) και ως εκ τούτου, μια επιστροφή στην δραχμή, με αυτούς στο τιμόνι, είναι μια ενέργεια παρακινδυνευμένη και μπορεί να οδηγήσει στην καταστροφή. Σε αυτό έχει δίκιο ο Ανδρουλάκης και όχι σε όσα λέει για την διόγκωση του δημόσιου χρέους. (Η ίδια η υποτίμηση της δραχμής θα χρηματοδοτήσει το χρέος, μέσω της αύξησης των εξαγωγών, την αύξηση του τουρισμού κλπ, συν όσα ορθά λέει ο Ες Παγάν).


Κατά τα άλλα, τον Ανδρουλάκη τον έχω δει μια φορά στην ζωή μου - προεκλογικά - και του έχω ασκήσει σκληρή κριτική, για όσα κινδυνολογικά υποστηρίζει (και δια ζώσης και στο μπλογκ του και στο μπλογκ μου) και αλλού. Όχι ότι δεν είναι υπαρκτοί οι κίνδυνοι, που αναφέρει, αλλά υπερθεματίζει, υπερβάλλει και ουσιαστικά ξεχνάει ότι το όλο πρόβλημα της χώρας είναι ότι έχει μια πολύ κακή ελίτ - της οποίας είναι μέλος και ο ίδιος και προφανώς ο πανικός του είναι και προϊόν του γεγονότος ότι γνωρίζει την ανικανότητα και την στενή συμφεροντολογική αντίληψη των μελών της.


Αυτή η ελίτ είναι ο κίνδυνος και όχι η αναπτυξιακή οικονομική πολιτική, την οποία έχει, επειγόντως, ανάγκη ο τόπος.


Οπότε αυτό που πρέπει να γίνει είναι - προς το παρόν - να μείνει η χώρα στο ευρώ και να περάσει στην αντεπίθεση απέναντι στο διευθυντήριο των Βρυξελλών και τον μονεταρισμό του, αντιστρέφοντας τον εκβιασμό, που γίνεται στην χώρα:


Μαζική έκδοση κρατικών ομολόγων, για άντληση στον μέγιστο βαθμό ζεστού χρήματος από την ΕΚΤ, γνωρίζοντας ότι αυτά θα γίνονται πάντοτε δεκτά, παρά τα όσα αφήνουν να εννοηθούν οι Τρισέ και σία, οι οποίοι δεν θα πραγματοποιήσουν τις απειλές τους, οι οποίες είναι άνευ αντικρύσματος. Αφού δέχτηκαν την Ελλάδα στην ευρωζώνη, θα την λουστούν και να μην κάνουν τους ανήξερους και εξαπατηθέντες. Θα πληρώσουν τα ελληνικά κρατικά ομόλογα και πρέπει να αλλάξουν νομισματική πολιτική. (Αυτό είναι κάτι που πρέπει να γίνει, έτσι κι αλλιώς, άσχετα από το τι συμβαίνει με την Ελλάδα).


Αλλά, παράλληλα, πρέπει να γίνουν όλα όσα δεν έγιναν όλες αυτές τις δεκαετίες και τα οποία έπρεπε να είχαν γίνει και για τα οποία οι Ευρωπαίοι γκαουλάϊτερς έχουν δίκιο : Πρέπει η χώρα να προβεί σε διαθρωτικές μεταρρυθμίσεις, κυρίως - αν και όχι μόνο - στο σκέλος των δημοσίων εσόδων (όσο και αν στενοχωρώ τον φίλο Περσέα), συνδυασμένες με ένα εκτεταμένο και μαζικό πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων, ώστε να αντιληφθούν οι διεθνείς γραφειοκρατικές αγορές και οι μονεταριστές των Βρυξελλών ότι κάτι ουσιαστικό αλλάζει στην Ελλάδα.

Και εδώ φθάνουμε στο αρχικό μας πρόβλημα :


Ποιός θα τα κάνει όλα αυτά; Η τωρινή ελίτ; Δεν νομίζω ότι θέλει κάτι τέτοιο..."










(Σχόλιά μου http://www.freeforum-gr.net/index.php/topic,3803.msg29366.html#msg29366 και http://www.freeforum-gr.net/index.php/topic,3803.msg29612.html#msg29612 της 16/12/2009 και της 20/12/2009 στο άρθρο που δημοσίευσα στο θέμα που είχα ανοίξει στο “FREE FORUM”, με τίτλο : «Προϋπολογισμός 2010 : Αντιαναπτυξιακή λογική και ομιχλώδης στόχευση» http://www.freeforum-gr.net/index.php/topic,3803.msg28604.html#msg28604 ).

Παρασκευή, 29 Οκτωβρίου 2010

Πικρές αλήθειες και μύθοι για την 28η Οκτωβρίου (Ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας δίκαιος πόλεμος. Μια παλαιά απάντηση σε ένα κείμενο του κ. Νάσου Θεοδωρίδη).

Οι ναζί συνεδριάζουν στην Γερμανία, σε ειρηνικούς, ακόμα, καιρούς. Ο κίνδυνος που αντιπροσώπευαν ήταν, παρών, άμεσος και σαφής. Γι' αυτό και η μόνη δυνατότητα αντιμετώπισής τους, ήταν ο πόλεμος. Ένας πόλεμος, που ήταν αιματηρός και ανηλεής αλλά και που ήταν, επίσης, ένας δίκαιος πόλεμος, ό,τι και αν λέει ο κ. Νάσος Θεοδωρίδης...


"Τα όσα γράφει ο κ. Θεοδωρίδης εκφράζουν τον δογματισμό της σύγχρονης παγκοσμιοποιημένης αριστεράς και έχουν να κάνουν με την πλήρη ανικανότητά της να αντιληφθεί τις συνθήκες κάθε ιστορικής εποχής και το κάθε φορά διακύβευμά της.

Ότι ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένα σφαγείο και ότι ήταν ιμπεριαλιστικός είναι δεδομένο. Πλην, όμως, δεν αντιπροσώπευε μόνον αυτά. Το πραγματικό του διακύβευμα ήταν το εάν τις σύγχρονες δημοκρατίες (δηλαδή τα φιλελεύθερα ολιγαρχικά καθεστώτα της εποχής μας) θα τις αντικαθιστούσαν οι ολοκληρωτικές ολιγαρχίες των ναζιστών, των φασιστών και των θεοκρατικών αυτοκρατορικών Ιαπώνων μιλιταριστών (μην ξεχνάμε ότι ο αυτοκράτορας λατρευόταν σαν Θεός στην Ιαπωνία, μέσα σε μια πλήρως ρατσιστική κοινωνική ατμόσφαιρα, μέχρι την ήττα των Ιαπώνων και την κατοχή της χώρας τους από τον αμερικανικό στρατό).

Και αυτό το διακύβευμα δεν ήταν καθόλου μικρό, ανούσιο και ανώφελο. Η παγκόσμια κοινωνία εκείνη την εποχή, μέσα από μια πλήρως αντιφατική διαδικασία, όπως αυτή προσδιοριζόταν σε κάθε χώρα, είχε να διαλέξει ανάμεσα στην επιστροφή σε μια νεομεσαιωνική κοινωνική και πνευματική κατάσταση, την οποία εξέφραζαν οι ναζί, οι φασίστες και οι ρατσιστές θεοκράτες, όπου η διαφωνία και η διαφορετική άποψη θα εξέλιπαν, θα εξορίζονταν και θα εξαφανίζονταν και στην διάσωση των ανοικτών κοινωνιών της φιλελεύθερης ολιγαρχικής δύσης.

Ο αγώνας και η νίκη κατά του φασιστικού, του ναζιστικού και του θεοκρατικού ολοκληρωτισμού και η διατήρηση των ανοικτών κοινωνιών, που ήταν απότοκο της πολυαίμακτης συντριβής αυτών των νεομεσαιωνικών καθεστώτων, καθιστά τον πόλεμο αυτόν δίκαιο. Και αυτό είναι το κυριότερο χαρακτηριστικό του, πέρα από τον ιμπεριαλιστικό και γενικά κακό του χαρακτήρα, ως πολέμου.

Adolf Hitler - Benito Mussolini. Οι ηγέτες του Άξονα τον καιρό της εφήμερης (ευτυχώς) δόξας τους. Και αυτή η δόξα υπήρξε εφήμερη, ακριβώς επειδή δεκάδες εκατομμύρια άνθρωποι θυσιάστηκαν στα πεδία των μαχών του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Η χώρα μας, μάλιστα, αναλογικά με τον πληθυσμό της, είχε τεράστια συμμετοχή, με περίπου 500.000 νεκρούς, είτε στα πεδία των μαχών, είτε από την πείνα, είτε από τις εκτελέσεις...


 Αυτή η διαπίστωση γίνεται οφθαλμοφανής, εάν αναλογιστούμε το πολύ πιθανό - τότε - σενάριο της νίκης των ναζιστών, των φασιστών και των θεοκρατών μιλιταριστών. Γίνεται αντιληπτό ότι σήμερα η παγκόσμια κοινωνία θα ήταν εντελώς διαφορετική, δηλαδή ολοκληρωτική, με εξορισμένη, τουφεκισμένη και εντελώς εξαφανισμένη την διαφορετική άποψη και την διαφωνία με την επίσημη κρατική αλήθεια, που θα εξέφραζαν τα επίσημα ολοκληρωτικά ιδεολογικά ιερατεία, τύπου Γκαίμπελς κλπ, με κύριο όπλο ''διαπαιδαγώγησης'' και τιμωρίας τα ρατσιστικά προγράμματα ''LEBENSBORN'', τα Άουσβιτς, τα Νταχάου και στρατόπεδα του ''ποταμού Κβάϊ'', όπως αυτά αναδείχτηκαν, σε όλο το φρικώδες τους ''μεγαλείο'', μετά την σαρωτική και αιματηρή ήττα του Άξονα στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Και στην οποία, φυσικά, ουδεμία θέση θα είχαν οι απόψεις του κ. Θεοδωρίδη (ο ίδιος θα είχε μια θέση, διότι - κατά πάσα πιθανότητα - θα είχε διαπαιδαγωγηθεί έτσι ώστε να είναι φορέας των επίσημων κρατικών και κομματικών απόψεων και ουδέποτε θα γνώριζε την διαφωνία, έτσι όπως ο Όργουελ έχει περιγράψει παραστατικότατα την ολοκληρωτική κοινωνία στο περίφημο έργο του ''1984''.

Το τέλος του Πολέμου αυτού, τον Μάϊο του 1945 (στην πραγματικότητα τελείωσε τον Αύγουστο του 1945 μετά τις δύο ατομικές βόμβες στην Χιροσίμα και στο Ναγκασάκι, με προσωπική απόφαση του αυτοκράτορα Χιροχίτο και ενώ ήταν σε εξέλιξη πραξικόπημα των Ιαπώνων μιλιταριστών, που είχαν συλλάβει την κυβέρνηση, που ήθελε συμβιβασμό και οι οποίοι μιλιταριστές υπάκουσαν μόνον στην προσωπική διαταγή του αυτοκράτορα Χιροχίτο, λόγω της μυστικιστικής αντίληψης, που τους διακατείχε, ότι ο αυτοκράτορας, ως Θεός, αποφασίζει για όλα, γι' αυτό και πολλοί από αυτούς αυτοκτόνησαν, με χαρακίρι, στην συνέχεια, επειδή διαφωνούσαν) φυσικά και πρέπει να εορτάζεται, όχι μόνον, όπως θέλει ο κ. Θεοδωρίδης, για να μας θυμίζει τα κακά του πολέμου.

Κυρίως, πρέπει να εορτάζεται, ως νίκη απέναντι στην ολοκληρωτική βαρβαρότητα και ως μνήμη του μέγιστου κακού, που μπορούσε να συμβεί στην ανθρώπινη κοινωνία, εάν αυτά τα καθεστώτα κέρδιζαν τον πόλεμο αυτόν.

Και γι’ αυτό τον λόγο, ακριβώς, πρέπει να αντιλαμβανόμαστε - χωρίς να δογματίζουμε - ότι ναι μεν οι πόλεμοι, γενικώς, είναι κακοί και πολυαίμακτοι, αλλά κάποιες φορές είναι αναγκαίοι και επιβεβλημένοι. Με λίγα λόγια, δίκαιοι.

Και ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος ήταν ένας από τους (λίγους, ομολογουμένως) δίκαιους πολέμους στην εξέλιξη της ιστορίας της ανθρωπότητας.


Με την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου οι αρμόδιοι φροντίζουν για την προστασία της ελληνικής ιστορικής και πολιτιστικής κληρονομιάς από το ενδεχόμενο καταστροφής τους από τους βομβαρδισμούς. Η παραπάνω photo είναι από την βύθιση του Κούρου στην Ακρόπολη.




 Και αυτή η διαπίστωση, μας οδηγεί και στην ανάλογη κρίση για την ελληνική συμμετοχή στον πόλεμο αυτόν, που επιβλήθηκε στην χώρα μας (υπάρχει η έκθεση του τότε Γερμανού πρέσβη στην Αθήνα Έρμπαχ, αλλά και οι αναμνήσεις του Εμμανουέλε Γκράτσι οι οποίοι κονιορτοποιούν τα όποια επιχειρήματα περί αντιιταλικής πολιτικής της Ελλάδας, που φαίνεται να υποστηρίζει ο κ. Θεοδωρίδης) και τις αποφάσεις της τότε κρατικής ηγεσίας της χώρας και της κοινωνίας, που στήριξε αυτές τις αποφάσεις."




(Απάντησή μου της 28/10/2008, στο άρθρο του κ. Νάσου Θεοδωρίδη, που δημοσιεύτηκε στο Athens Indymedia, στις 27/10/2008, με τίτλο : "Πικρές αλήθειες και μύθοι για την 28η Οκτωβρίου" http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=919019 . Η απάντησή μου είναι το δεύτερο κείμενο, μετά το άρθρο του κ. Θεοδωρίδη. Η απάντηση δημοσιεύεται εδώ κατά το ήμισυ. Το υπόλοιπο κείμενο της απάντησης βρίσκεται στο θέμα που έχω δημοσιεύσει στο μπλογκ μου με τίτλο : "28/10/1940 : Το ραντεβού του Ιωάννη Μεταξά με την Ιστορία" http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2010/10/28101940.html ).


Τρίτη, 26 Οκτωβρίου 2010

28/10/1940 : Το ραντεβού του Ιωάννη Μεταξά με την Ιστορία.

 





 
 
 
 
 
(''ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ'' 27 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2002, σελίδα 17). Δείτε τις απόρρητες ανακοινώσεις του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά στους εκδότες των αθηναϊκών εφημερίδων, που έγιναν στις 30/10/1940, με τις οποίες εξέφρασε τις ψύχραιμες και άκρως διορατικές απόψεις του, για τον πόλεμο. (Κλικάρετε πάνω στην εικόνα για να διαβάσετε το κείμενο).



"Το φάντασμα του Ιωάννη Μεταξά δίνει ραντεβού με την ιστορική μνήμη της ελληνικής κοινωνίας, πάντοτε, στις 28 Οκτωβρίου, εδώ και 70 χρόνια τώρα.

Ο «κοντόχοντρος ανθρωπάκος» των πολιτικών του αντιπάλων, με τρεμάμενη από την συγκίνηση φωνή, αλλά με αποφασιστικότητα, απήντησε, με φράσεις που έμειναν χαραγμένες για πάντα στην ιστορική μνήμη και οι οποίες κυριολεκτικά τον έσωσαν από τον Καιάδα της ιστορικής ανυποληψίας, στο ιταμό τελεσίγραφο, που του απηύθυνε ο ομοϊδεάτης του Μπενίτο Μουσσολίνι.


‘‘Alors, c’ est la guerre’’ και ‘‘Όχι δεν υπάρχει περίπτωση ελευθέρας διελεύσεως’’.

25/3/1941 : Η τελευταία παρέλαση ενώπιον του Βασιλιά Γεώργιου Β'. (Σπάνιο έγχρωμο βίντεο της εποχής τραβηγμένο από την Μαρία Βοναπάρτη, η οποία ήταν συγγενής του ανώτατου άρχοντα εκείνης της εποχής). Ο Ιωάννης Μεταξάς, ήταν, τότε, νεκρός, αλλά η ηγεσία του τόπου, αποδεχόμενη την ορθότατη στρατηγική του ανάλυση, όσον αφορά  τον διεξαγόμενο πόλεμο και την, σε βάθος χρόνου, προοπτική της τελικής ήττας του άξονα - μιας ήττας, όμως, που, σε καμμία περίπτωση, δεν διαφαίνονταν εκείνη την εποχή, κατά την οποία η ηπειρωτική Ευρώπη βρίσκονταν στα χέρια του Χίτλερ, ο οποίος ήταν και ο αδιαφιλονίκητος κυρίαρχος στα πεδία των μαχών -, είχε πάρει τις αποφάσεις της, για συνέχιση της αντίστασης στην επίθεση των εισβολέων, παρά το προσωρινό αδιέξοδο των ενεργειών της. Απέμεναν, άλλωστε, μόνον 12 ημέρες μέχρι την εισβολή των Γερμανών ναζιστών. Περιττό να πω ότι σήμερα, η χώρα μας βρίσκεται κάτω ένα μοντέρνο μεταναζιστικό κατοχικό καθεστώς, ακριβώς επειδή η τωρινή ψοφοδεής ηγεσία της δεν έχει ούτε τα αντανακλαστικά, ούτε την στρατηγική ανάλυση, ούτε το πνεύμα αντίστασης, αλλά ούτε και το πατριωτικό πνεύμα, που επέδειξε η αντίστοιχη ηγετική ελίτ εκείνης της εποχής.



Ο δυστυχής Ιταλός πρέσβης Εμμανουέλε Γκράτσι, προσπάθησε να ψελλίσει κάποιες παρηγορητικές δικαιολογίες, αλλά ο Ιωάννης Μεταξάς ήταν αμετάπειστος, αποφασισμένος από καιρό και έτοιμος για να αντιμετωπίσει αυτή την κατάσταση, παρά την πλήρη γνώση, που είχε, για το γεγονός ότι η χώρα οδηγείτο σε περιπέτειες και σε μία πρόσκαιρη ήττα, αφού γνώριζε ότι ο Μουσσολίνι δεν ήταν μόνος, αλλά είχε στο πλευρό του την ναζιστική Γερμανία του Αδόλφου Χίτλερ, που δεν θα άφηνε την Ιταλία να ηττηθεί.

Η δικτατορία της 4ης Αυγούστου 1936 του Ιωάννη Μεταξά είχε υιοθετήσει όλα τα σύμβολα των φασιστικών δικτατοριών της εποχής, αλλά ήταν φιλοβρετανικού προσανατολισμού. Το έχω γράψει και στο αφιέρωμά μου, για τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο - δείτε στο "PETROUPOLIS FORUMS" το αφιέρωμά μου :  1936 - 2006 ο ισπανικός εμφύλιος πόλεμος 70 χρόνια μετά και ιδιαίτερα το σημείωμά μου , με τίτλο : "Η ΦΙΛΟΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΗΣ ''ΜΕΓΑΛΗΣ'' ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΕΣ ΤΗΣ ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤΗΝ ΙΣΠΑΝΙΑ (και όχι μόνο)"  http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?p=3434&mforum=pfor#3434 :


«Την ίδια περίοδο ακριβώς που διαδραματίζονταν οι αιματηρές εξελίξεις στην Ισπανία η Βρετανία, πανικόβλητη από τον έντονα ταξικό χαρακτήρα της ισπανικής σύγκρουσης και πάντα ευρισκόμενη ενώπιον του ρωσικού κινδύνου (ο οποίος είχε διττό πια χαρακτήρα – αντιπροσώπευε τον μακροχρόνιο παραδοσιακό κίνδυνο της ρωσικής δύναμης, για την Ευρώπη και τα βρετανικά συμφέροντα στην Γηραιά Ήπειρο, αλλά, με την μπολσεβίκικη εξουσία πλέον, αποκτούσε και έναν ταξικό χαρακτήρα, όποια μορφή και αν είχε αυτός, είτε ήταν προλεταριακός, είτε γραφειοκρατικός ήταν πρακτικά αδιάφορο, για την βρετανική αριστοκρατία και τους καπιταλιστές του City -), καθοδήγησε τον βασιλιά της Ελλάδας Γεώργιο Β’ και τον πρωθυπουργό Ιωάννη Μεταξά στο coup d’ etat της 4ης Αυγούστου 1936, ακριβώς τις καυτές εκείνες ημέρες της ισπανικής εμφύλιας σύρραξης και της κοινωνικής επανάστασης, που ήλθε ως απότοκο του πραξικοπήματος του Φράνκο, ένα coup d’ etat, με τα ίδια πολιτικοϊδεολογικά στοιχεία που είχαν οι Γερμανοί ναζιστές, οι Ιταλοί φασίστες και οι φαλαγγίτες του Φράνκο, αλλά με καθαρά βρετανικό προσανατολισμό στην εξωτερική πολιτική. Το σύμφωνο Σοφούλη - Σκλάβαινα, δηλαδή του Κόμματος των Φιλελευθέρων και του Κ.Κ.Ε., για ψήφιση του Σοφούλη, ως προέδρου της Βουλής, με τις ψήφους του Κ.Κ.Ε., που ήσαν καθοριστικές, αφού υπήρχε ισοψηφία ανάμεσα στην βενιζελική και την αντιβενιζελική παράταξη και πολιτικό αδιέξοδο (που βλακωδώς τα ''αστικά'' κόμματα είχαν αφήσει με την ψήφο τους - πλην του νεαρού τότε Γεωργίου Παπανδρέου - να καλύψει ο Ιωάννης Μεταξάς, γνωστός για τα αντικοινοβουλευτικά του φρονήματα), το οποίο προοιώνιζε και πιθανότητα σχηματισμού κυβέρνησης στην Ελλάδα, που θα στηριζόταν στις ψήφους, ή στην ανοχή του Κ.Κ.Ε., αντετίθετο σφοδρότατα στην βρετανική πολιτική, που φοβόταν μία κοινωνική εκτροπή και στο άλλο άκρο της Μεσογείου, την ώρα που άρχιζε ο ισπανικός εμφύλιος και η κοινωνική επανάσταση». 

 
Ο φιλοβρετανικός προσανατολισμός του Μεταξά ουδέποτε άλλαξε στην πορεία, μέχρι τον πόλεμο. Όχι γιατί ήταν χρεωμένος από το παρελθόν με έναν φιλογερμανισμό, τον οποίο η Ελλάδα είχε πληρώσει στις δεκαετίες 1910 και 1920 (''πόσο λάθος κάναμε όλοι'' έγραφε στο ημερολόγιό του λίγες ημέρες πριν πεθάνει, αναλογιζόμενος την πολιτική των φιλοβασιλικών, κατά την περίοδο του εθνικού διχασμού στην δεκαετία του 1910), ούτε και γιατί ήταν δεσμευμένος από την φιλοβρετανική αυλή του βασιλιά Γεωργίου Β’ (έλεγχε τον στρατό και μπορούσε να ηγηθεί μιάς φιλογερμανικής στροφής στην εξωτερική πολιτική της χώρας).


Ο Μεταξάς ήταν πεπεισμένος φιλοβρετανός, πια, στο τέλος της δεκαετίας του 1930 και παρά την τραγική θέση, που βρισκόταν η Βρετανία εκείνη την εποχή, είχε πλήρη πίστη στην βρετανική νίκη στον πόλεμο κατά του άξονα, έβλεπε σε βάθος χρόνου την ανάμειξη των Η.Π.Α. και θεωρούσε ότι οι παλαιοί του φίλοι Γερμανοί θα ηττηθούν. Αυτή του η ανάλυση τον έκανε να πιστεύει ακράδαντα ότι η χώρα, ακόμα και ηττημένη στον πόλεμο, κατά των Ιταλών και διαμελισμένη, κατά την περίοδο που θα βρισκόταν υπό κατοχή και με ποταμούς αίματος, στο τέλος θα βρισκόταν στο πλευρό των νικητών.

''Ημπορώ να σας υποχρεώσω να γράφετε ό,τι θέλω, αλλά δεν θέλω μόνο την πέννα σας. Θέλω και την ψυχή σας'',  είπε ξεκάθαρα στους εκδότες/αρχισυντάκτες των αθηναϊκών εφημερίδων, στις 30/10/1940 και ξεδίπλωσε τις εσώτερες και μύχιες σκέψεις του για τις εξελίξεις του πολέμου, για την πρόσκαιρη ήττα της χώρας και για τον διαμελισμό της, αλλά και για την τελική νίκη κατά του Άξονα και για τα οφέλη της χώρας από την συμπαράταξή της με τους νικητές. (Δείτε το παραπάνω φύλλο της "ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ", κλικάροντας πάνω στην εικόνα).


Όποιος και αν ήταν ο Μεταξάς, δεν έπαυε να είναι λαμπρός στρατιωτικός και επιτελικός νους, κάτι που είχε επιδείξει, όταν, ψύχραιμος και μακριά από τα προσωπικά και πολιτικά του πάθη, εξήγησε, πριν από την μικρασιατική καταστροφή, στους τότε φιλοβασιλικούς ομοϊδεάτες του και κυβερνώντες την χώρα, το γιατί ο ελληνικός στρατός θα ηττηθεί από τις δυνάμεις του Μουσταφά Κεμάλ.


Γι’ αυτό και έχουν αξία όσα είπε στους εκδότες και τους αρχισυντάκτες την 30/10/1940. Και πρέπει, ευθαρσώς, να παραδεχτούμε ότι είχε δίκιο σε όσα είπε τότε.


Για να αποφύγει τον πόλεμο η Ελλάδα, είπε στους εκδότες ο Μεταξάς, έπρεπε οι Έλληνες να καταστούν εθελόδουλοι και να δεχτούν έναν εθνικό ακρωτηριασμό, χάριν της Ιταλίας και της Βουλγαρίας (και μετέπειτα, ίσως και της Τουρκίας, αν αυτή εισήρχετο στον πόλεμο στο πλευρό του Άξονα, δελεαζόμενη από τα νησιά του Αιγαίου, που της προσέφεραν οι Γερμανοί).


Σε αυτήν την εθελοδουλεία ο Ιωάννης Μεταξάς είπε περιφραστικά ''όχι'', σε μια στιγμή που άλλοι θα έλεγαν ''ναι'', όχι επειδή είχαν άλλη πολιτικοστρατιωτική εκτίμηση για τις διεθνείς εξελίξεις, αλλά επειδή διεκατέχοντο από μία ψοφοδεή αντίληψη, για το πώς πρέπει να συμπεριφέρεται η χώρα, έναντι των ισχυρών της ημέρας, ή επειδή είχαν τυφλωθεί από το πολιτικό τους μίσος, κατά του δικτάτορα. Κλασσικό παράδειγμα ο ‘‘Μαύρος Καβαλάρης’’ του μικρασιατικού πολέμου ο Νικόλαος Πλαστήρας και οι τυφλωμένες από το πάθος απόψεις του, υπέρ του Άξονα, καθώς και η σκληρή κριτική στον Μεταξά, για την άρνηση αποδοχής των ιταλικών όρων.


Ο Ιωάννης Μεταξάς έπραξε το καθήκον του και εξέφρασε την συντριπτική πλειοψηφία του ελληνικού λαού, ο οποίος πήρε επάνω του την διεξαγωγή του πολέμου, με τα γνωστά αποτελέσματα, που ήσαν και προϊόν της μουσολινικής (άνευ αντικειμένου) αυταρέσκειας και κούφιας καυχησιολογίας, οι οποίες οδήγησαν την χώρα μας, σε έναν δεκαετή κύκλο αναίτιων ποταμών αίματος.


Αυτή του η προσφορά πρέπει να του αναγνωριστεί, χωρίς συμψηφισμούς με το υπόλοιπο (αιματηρό και δυσώδες) έργο του και άσχετα από αυτό.


Απλά και μόνον πρέπει να χαμογελάσουμε με τα παιχνίδια της Ιστορίας.


Ο Ιωάννης Μεταξάς, έστω και λόγω της ιστορικής συγκυρίας, αντίπαλος του ιταλικού και του γερμανικού φασισμού. Και όμως συνέβη!"





(Άρθρο μου της 25/10/2006 στο ''PETROUPOLIS FORUMS'', με τίτλο : "Το ραντεβού του Ιωάννη Μεταξά με την Ιστορία" http://www.phpbbserver.com/pfor/viewtopic.php?t=738&start=0&postdays=0&postorder=asc&highlight=&mforum=pfor ).

Κυριακή, 24 Οκτωβρίου 2010

Το αξιακό σύστημα της "Ανοικτής Κοινωνίας" και η σημερινή ευρωπαϊκή παρακμή. (Από τον Αλέξις ντε Τοκεβίλ και τον Καρλ Πόππερ στην Ρόζα Λούξεμπουργκ και τον Κορνήλιο Καστοριάδη).

Καρλ Πόππερ

Κορνήλιος Καστοριάδης




"Αγαπητέ Μανώλη.



Αν το παραπάνω σχόλιό μου δεν είναι εντελώς άστοχο, όπως λες, τότε το ερώτημά σου είναι περιττό. Και τούτο διότι ουδείς χρειάζεται να μου ζητήσει να γίνω κριτής, ή να αποφασίσω για το πότε βελτιώνεται (ή δεν βελτιώνεται) η σκέψη του κ. Τσούκα.


Κάθε διανοητής (σαν τον κ. Τσούκα, ο οποίος, επαναλαμβάνω ότι είναι αξιόλογος, πέρα από τις όποιες - μικρές και μεγάλες - διαφωνίες) εκτίθεται στην δημόσια κρίση και κριτική και ως εκ τούτου, ουδεμία άδεια απαιτείται για την έκφραση των απόψεων του οποιοιουδήποτε (ακόμα και της ασημαντότητάς μου), γύρω από τις σκέψεις του εν λόγω (ή του όποιου άλλου) διανοητή.


Φυσικά, σε αυτήν την έκφραση απόψεων υπάρχει ένα όριο, το οποίο έχει να κάνει, με την σοβαρότητα και την ποιότητα της όποια κριτικής εκφράζεται. Και αυτή η σοβαρότητα και η ποιότητα της κριτικής έχει να κάνει με την επιχειρηματολογία, που συνοδεύει και στηρίζει την όποια ασκούμενη κριτική.


Όπως αντιλαμβάνομαι, σε έναν βαθμό, αποδέχεσαι ότι όσα γράφω έχουν κάποια βάση. Και αυτό, ακόμα και από μόνο του εξεταζόμενο, με "νομιμοποιεί" να γράφω όσα γράφω.


Όσον αφορά το αξιακό σύστημα στο οποίο στηρίζονται όσα γράφω, πρέπει να επισημάνω ότι αυτά που γράφω από μόνα τους υποδεικνύουν και περιγράφουν το αξιακό τους σύστημα, το οποίο είναι φυσικά και δικό μου αξιακό σύστημα.


Και επειδή δεν μου αρέσει ο γριφώδης και βαρύγδουπος λόγος, εξηγούμαι:

Ο αξιακός μου λόγος θεμελιώνεται στο σχήμα της "Ανοικτής Κοινωνίας".

Αρκεί η κοινωνία να είναι ανοικτή και να μην καταπίνει τα μέλη της, όπως συμβαίνει στις κοινωνίες που κτίζουν οι ολοκληρωτικές ολιγαρχικές ελίτ, αλλά και παράλληλα, να παραμένει κοινωνία, αποφεύγοντας να γίνει ένας αραιός χυλός, ο οποίος επιτρέπει σε διάφορες φιλελεύθερες ολιγαρχίες να μονοπωλούν τον λόγο και να κατευθύνουν, κατά το δοκούν, τον πληθυσμό.

Δεν έχει καμμιά αξία στο παρόν σημείωμα να αναφερθώ στον ναζιστικό ολοκληρωτισμό, ή στην νεοφαραωνική ολοκληρωτική ελίτ των κομμουνιστικών καθεστώτων, αφού αυτά - λίγο ή πολύ - κατέρρευσαν (με κάποιες σημαντικές εξαιρέσεις κυρίως στην Άπω Ανατολή).


Για τις φιλελεύθερες ολιγαρχικές ελίτ της Δύσης, όμως, πρέπει να πω ότι κλασσικό παράδειγμα ενός σύγχρονου κοινωνικού χυλού, ο οποίος και παρακμάζει, αποτελεί η σημερινή Ευρώπη της Ε.Ε. και της ευρωζώνης, σε αντίθεση με τις Η.Π.Α., αφού αυτή η Ευρώπη, μη έχοντας οποιαδήποτε κοινωνική βαθύτητα, η συγκρότηση της οποίας αποσταθεροποιείται, με την αποδόμηση του κοινωνικού, αλλά και του εθνικού κράτους, χωρίς να αντικαθίστανται με ευρύτερους και εμβαθέστερους υπερεθνικούς ομοσπονδιακούς και κοινωνικούς θεσμούς, κάτι που στις Η.Π.Α ουδόλως συμβαίνει, αφού σε αυτές και "αμερικανικός λαός" και "αμερικανική κοινωνία" υπάρχει, ενώ στην Ευρώπη, ούτε "ευρωπαϊκός λαός" υπάρχει, ούτε "ευρωπαϊκή κοινωνία".


Αντίθετα, μάλιστα, απέχουν πολύ από το συγκροτηθούν, αφού οι φιλελεύθερες ολιγαρχικές ελίτ της Ευρώπης μάχονται για να μην ολοκληρώσουν μια τέτοια συγκρότηση και επιδιώκουν να την περιχαρακώσουν σε μια έννοια η οποία θα διατηρεί κάποια μη ουσιώδη και εντελώς επιδερμικά στοιχεία, τα οποία θα διατηρούν την Ευρώπη, ως μια, κατά βάση, νομισματική και (ολιγότερο) οικονομική ένωση.


Και η όποια κριτική στον κ. Τσούκα γίνεται επειδή φοβάμαι ότι αυτό είναι και το πρόταγμα, που υποστηρίζει, με όσα γράφει και λέει.



Ορθότερος είναι τώρα ο λόγος του κ. Τσούκα, διότι επιμερίζει τις ευθύνες ανάμεσα στον πληθυσμό και στην ηγεσία του - έστω την πολιτική. Και το κυριότερο διότι κατανέμει την ευθύνη ανάλογα με το βάρος που ο καθείς επωμίζεται.


Με την ουσιαστική μου επιφύλαξη, ως προς τα παραπάνω, για το γεγονός ότι η πολιτική ελίτ του τόπου (μαζύ με την οικονομική και την πνευματική) παρέπεισαν τον ελληνικό πληθυσμό, δια της εξαπάτησής του και τον έκαναν να αποδεχθεί την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, αποκρύβοντάς του όλα αυτά τα στοιχεία, που υπήρχαν από την εποχή της ένταξης και τα οποία οδήγησαν στην σημερινή ελληνική τραγωδία. Και αυτό (δηλαδή η προπαγανδιστική εξαπάτηση του ελληνικού πληθυσμού από την ηγεσία του, η οποία παρουσίασε και παρουσιάζει, ως "εθνικό θέμα" την ένταξη της Ελλάδας στην ευρωζώνη, το οποίο "εθνικό θέμα" δεν πρέπει να θιγεί) δεν είναι καθόλου λίγο. Είναι πολύ, μα πάρα πολύ, βαρύ και ασήκωτο και δεν αντιμετωπίζεται από την πνευματική ελίτ της χώρας (και τον κ. Τσούκα), προφανώς διότι η ελίτ αυτή αρνείται να αποδεχθεί τις βαρύτατες ευθύνες της για τις επιλογές που στήριξε και διότι δεν ταιριάζει με την τρέχουσα ιδεοληπτική (και συνάμα στενά συμφεροντολογική) επιχειρηματολογία της, που αποσκοπεί στην γενικευμένη ενοχοποίηση του ελληνικού πληθυσμού, για την επικρατούσα κατάσταση, μια ενοχοποίηση, η οποία είναι άκρως υποστηρικτική στην προσπάθεια της ελίτ της χώρας να στηρίξει τις καταστροφικές για τον απλό κόσμο (και όχι μόνον αυτόν) επιλογές του Μνημονίου και την, όπως - όπως, παραμονή στην ευρωζώνη. Και όλα αυτά, παρά το γεγονός ότι η ελληνική πνευματική ελίτ (όπως και τα άλλα τμήματά της) έχει πλήρη συνείδηση για το ψεύδος της όλης "επιχειρηματολογίας".


Όσον αφορά τα της "Ανοικτής Κοινωνίας", πραγματικά εκπλήσσομαι όταν μου αναφέρουν ότι δεν την γνωρίζουν, ως αξιακό σχήμα. Προφανώς, σφάλλω, αλλά, παρ' όλ' αυτά, εκπλήσσομαι. Και η "απλή λογική" του κυρίου Τσούκα είναι σίγουρο ότι εντάσσεται στο σχήμα της Ανοικτής Κοινωνίας, πολύ περισσότερο όταν δεν καταπίπτει στο επίπεδο της υπεραπλούστευσης, διότι τότε δεν λαμβάνει υπόψη της την κοινωνική πολυπλοκότητα και ξεφεύγει από τα όρια του επιστημονικού λόγου (στον οποίον κυρίαρχο ρόλο έχει η κοινωνιολογία και η δράση και το ιδεολογικό πλαίσιο αναφοράς των κοινωνικών ομάδων), αφού έτσι η όποια κοινωνική κριτική, μετατρέπεται σε γενικόλογο κοινωνικό κουτσομπολιό.


Το να αναφέρω ότι μια από τις αναφορές μου βρίσκεται στον (γκουρού της φιλελεύθερης ελίτ) Καρλ Πόππερ νόμιζα ότι ήταν περιττό. Αλλά εκ των πραγμάτων φαίνεται ότι δεν είναι. Γι' αυτό και τον αναφέρω.














Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς





















Ρόζα Λούξεμπουργκ

Όπως και πρέπει να αναφέρω τον Αλέξις ντε Τοκεβίλ, τον Άνταμ Σμιθ, τον Θόρνστην Βέμπλεν, αλλά και τους Καρλ Μαρξ, Πιερ Ζοζέφ Προυντόν, Ρόζα Λούξεμπουργκ, Κορνήλιο Καστοριάδη, Τζων Μαίηναρντ Κέϋνς, Τζων Κέννεθ Γκαλμπραίηθ, Μίλτον Φρήντμαν, Φράνκλιν Ντέλανο Ρούζβελτ κ.α., χωρίς κανείς από αυτούς να αποτελεί θέσφατο.


Το κυριότερο - και περισσότερο από όλους και από όλα -, όμως, που πρέπει να αναφέρω είναι ότι το ουσιαστικό υπόβαθρο, πάνω στο οποίο πατώ (και αυτό βρίσκεται όχι σε πρόσωπα, αλλά σε ευρύτατατες κοινωνικές συσσωματώσεις), προσδιορίζεται από τον κόσμο της αρχαίας Ελλάδας, την Αναγέννηση και την Γαλλική Επανάσταση.


Αυτό είναι που έχει σημασία και όχι τόσο τα πρόσωπα.


(Και κάτι ακόμα : Στα μαθηματικά δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι 1+1=2. Για να συμβαίνει αυτό πρέπει να υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Και αυτές υπάρχουν μόνον όταν υπάρχει το σχετικό πλαίσιο αναφοράς και να προϋποτίθεται ότι το 1 είναι διάφορο του μηδενός, διότι, αν αυτό δεν προϋποτίθεται, τότε το 1+1 μπορεί να είναι διάφορο του 2)."





(Σχόλιά μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/10/o.html?showComment=1287166609002#c2227367655108283283 της 15/10/2010 και http://htsoukas.blogspot.com/2010/10/o.html?showComment=1287254420053#c3575100315797676841 της 16/10/2010, στο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του, με τίτλο : «Πάγκαλος: Oι πολιτικοί είναι φαύλοι!» http://htsoukas.blogspot.com/2010/10/o.html ).

Πέμπτη, 21 Οκτωβρίου 2010

Η ελληνική πολιτική και οικονομική ελίτ είναι υπεύθυνη για την σύγχρονη ελληνική τραγωδία. (Ένα σχόλιο σε μια αναθεωρημένη τοποθέτηση του κ. Χαρίδημου Τσούκα).



Ο Θεόδωρος Πάγκαλος, με τις αμετροεπείς και αγοραίες απόψεις του, περί συνενοχής όλων, για την σύγχρονη ελληνική τραγωδία, έδωσε την αφορμή, για μια επανατοποθέτηση του κ. Χαρίδημου Τσούκα, γύρω από τον καταμερισμό των ευθυνών, ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία της χώρας και στον πληθυσμό. Μια επανατοποθέτηση νηφαλιότερη και ορθότερη, σε σχέση με όσα είχε γράψει δύο μήνες νωρίτερα, στο γνωστό άρθρο του "Φον Φούφουτοι ή κατσαπλιάδες;" http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html . Το νέο άρθρο του κ. Χαρίδημου Τσούκα δημοσιεύτηκε στο μπλογκ του, με τίτλο : «Πάγκαλος: Oι πολιτικοί είναι φαύλοι!» http://htsoukas.blogspot.com/2010/10/o.html και φυσικά είναι πολύ ενδιαφέρον.

Απαντώντας στο άρθρο αυτό, δημοσίευσα στις 13/10/2010, στο μπλογκ του κ. Χαρίδημου Τσούκα, το παρακάτω σχόλιό μου http://htsoukas.blogspot.com/2010/10/o.html?showComment=1286991977900#c3503569270380836642  :


"Η οικονομία ήταν ανέκαθεν ο κατ εξοχήν χώρος που συντρίβονται οι αυταπάτες. Ξέρετε γιατί; Διότι ζούμε σε έναν πεπερασμένο κόσμο, στον οποίο είμαστε καταδικασμένοι και να επιλέγουμε και να υφιστάμεθα τις συνέπειες των επιλογών μας. Αν δεν είσαι νοικοκύρης, μοιραία θα σε κυνηγούν οι δανειστές σου. Για να μπορείς να είσαι κυρίαρχος της ζωής σου, πρέπει να δημιουργήσεις τις αντίστοιχες προϋποθέσεις. Η αυτο-κυριαρχία και η αξιοπρέπεια κοστίζουν. Αν θέλεις να αποφύγεις δυσάρεστα διλήμματα, πρέπει να ενεργήσεις με προβλεπτικότητα.



Όπως ένας επαίτης χάνει το δικαίωμα της επιλογής, μια χρεοκοπημένη χώρα χάνει ένα κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας της. Ας πρόσεχε... Όσο πιο πρωτόγονες είναι οι ανάγκες μας, τόσο πιο χονδροειδή είναι τα διλήμματά μας. Αν θέλουμε να αντιμετωπίζουμε τα λεπτεπίλεπτα ερωτήματα της Νορβηγίας («ποιος είναι ο πιο ηθικός τρόπος να επενδύουμε τις προσόδους από τις εξαγωγές πετρελαίου;»), ας φροντίσουμε να αποκτήσουμε τη λεπτότητα της νορβηγικής πολιτικής κουλτούρας και την ακμαιότητα της οικονομίας της.


Αν πρέπει να απαλλαγούμε από κάτι αυτό είναι οι χρόνιες κακές μας συνήθειες. Το Μνημόνιο είναι ιδιαιτέρως επώδυνο επειδή άργησε τόσο. Ας προσέχαμε…Δεν είχαμε το θάρρος να υπερβούμε τη χρόνια ακρασία μας και το πληρώνουμε. Όλα κοστίζουν. Το «έλλογο εγώ», λέει ο Φρόιντ, δεν κυβερνάται από την «αρχή της ηδονής», αλλά από την «αρχή της πραγματικότητας». Εμείς την αγνοήσαμε."

8/2010 Χαρίδημος Τσούκας : «Φον Φούφουτοι ή κατσαπλιάδες;» http://htsoukas.blogspot.com/2010/08/blog-post.html .


"Πρώτο σφάλμα, λοιπόν, κ.Πάγκαλε: όπως η σχέση γονιού-παιδιού ή δασκάλου-μαθητή, έτσι και η σχέση πολιτικού-πολίτη δεν είναι ισοβαρής, αλλά λαμβάνει χώρα σε ένα ήδη δομημένο περιβάλλον, τη θεσμική ευθύνη για το οποίο έχει, κατ΄ αρχήν και πρωτίστως, ο πολιτικός ..... Φυσικά κι εσείς που ενδίδετε κι εγώ που εκμαυλίζομαι φέρουμε ακέραια την ηθική ευθύνη για τον ξεπεσμό του θεσμού στον οποίο μετέχουμε. Σε αυτό έχετε δίκιο. Η δική σας θεσμική ευθύνη, όμως, είναι πολύ μεγαλύτερη. Εξισώνοντας τα δύο μέρη της συναλλαγής, λαϊκιστικά αυτο-απαλλάσσεστε· λησμονείτε ότι ρόλοι μας είναι διαφορετικοί, η ορθολογικότητά μας διαφέρει."

10/2010 Χαρίδημος Τσούκας : «Πάγκαλος: Oι πολιτικοί είναι φαύλοι!» http://htsoukas.blogspot.com/2010/10/o.html .


Η διαφοροποίηση των απόψεων του κυρίου Τσούκα, με την παρέλευση μόλις δύο μηνών, όσον αφορά τον επιμερισμό των ευθυνών για την τρέχουσα τραγωδία που παίζεται στον τόπο μας είναι άκρως σημαντική και αξιοσημείωτη.


Έτσι η τσουβαλιαστική και αφοριστική αντιμετώπιση του συνόλου του ελληνικού πληθυσμού (Αύγουστος 2010), με τον καταλογισμό όλων (ή σχεδόν όλων) των ευθυνών, για την παρούσα κρίση που περνάει η χώρα, έδωσε την θέση της στην μεταγενέστερη - Οκτώβριος 2010 - και νηφαλιότερη (αλλά και ορθότερη - αν και όχι εντελώς ορθή, διότι ο ελληνικός πληθυσμός εξηπατήθη από την πολιτική και οικονομική ελίτ του τόπου, με την προπαγάνδιση της καταστροφικής επιλογής της ένταξης της Ελλάδας στην ευρωζώνη) αντιμετώπιση, που έχει να κάνει με τον επιμερισμό των ευθυνών, ανάμεσα στην πολιτική ηγεσία (και την οικονομική και την κοινωνική και την πνευματική ηγεσία, προσθέτω εγώ) και τον πληθυσμό, με την επίρριψη του πολύ μεγαλύτερου βάρους των ευθυνών εκεί που πραγματικά ανήκει : Στην πολιτική ηγεσία του τόπου.


Η εξέλιξη αυτή είναι ενδιαφέρουσα, ακριβώς επειδή γίνεται από και αφορά τον επιστήμονα (ο όρος χρησιμοποιείται με την νομιναλιστική ποππεριανή του έννοια) κ. Τσούκα και όχι τον ιδεολόγο (ο όρος χρησιμοποιείται με την μαρξική έννοια του φορέα της ψευδούς συνειδήσεως).


Και αυτή την εξέλιξη την χαιρετίζω...

Δευτέρα, 18 Οκτωβρίου 2010

Οι αντιπαραθέσεις Δ.Ν.Τ. και Ευρωζώνης, το καταστροφικό Μνημόνιο και οι συνεργασίες της Δημοκρατικής Αριστεράς με τους σοσιαλνεοφιλελεύθερους υποτακτικούς των μοντέρνων κατακτητών.

Ντομινίκ Στρως-Καν - Το αφεντικό του Δ.Ν.Τ. (όπως και οι Η.Π.Α του προέδρου Μπαράκ Ομπάμα) είχε και έχει διαφορετικό σχεδιασμό από την γερμανοκρατούμενη ευρωζώνη, όσον αφορά την Ελλάδα και το πρόγραμμα λιτότητας, που έχουν επιβάλλει ο  γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός, η Ε.Κ.Τ. και η Comission. Αυτό το έχει πράξει και για λόγους πολιτικής αλληλεγγύης προς τον ΓΑΠ, αλλά και επειδή είναι ρεαλιστής. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο Πόουλ Τόμσεν, στέλεχος του Δ.Ν.Τ. και μέλος της τρόϊκας, έχει δηλώσει ότι το οικονομικό μίγμα του Μνημονίου είναι εσφαλμένο, ενώ ο ίδιος ο Ντομινίκ Στρως-Καν (ο οποίος θέλει να είναι υποψήφιος του P.S. στις γαλλικές προεδρικές εκλογές του Απριλίου του 2012), δήλωσε προ μιας εβδομάδος στην εφημερίδα "Le Monde" ότι η αύξηση του ελληνικού δημόσιου χρέους οφείλεται κατά μόλις 10% στα δημόσια ελλείμματα και κατά 90% στην ύφεση. Όλα αυτά δείχνουν την διαφορετική προσέγγιση του αμερικανοκρατούμενου Δ.Ν.Τ. από τους ευρωζωνίτες, η οποία δεν αποκλείεται να λάβει, στην πορεία του χρόνου και την μορφή της αντιπαράθεσης. Πολύ περισσότερο, αν ο Ντομινίκ Στρως-Καν λάβει το χρίσμα του υποψηφίου για την γαλλική προεδρία της Δημοκρατίας, από το γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και εφ' όσον εκλεγεί...


"Είναι αλήθεια ότι στενοχώρησα κάποιους καλούς φίλους.



Αυτό δεν έγινε απερίσκεπτα. Ούτε χωρίς δική μου στενοχώρια.


Όμως, οι καιροί ου μενετοί. Και αυτό επιβάλλει το να λέω την γνώμη μου, χωρίς περιστροφές και χωρίς να στρογγυλεύω τις αιχμές.


Ο ΓΑΠ και η οπερεττική τρόϊκα των μοντέρνων μεταναζιστών κατακτητών διαλύουν τον τόπο και έχουν σκοπό αυτό το έργο να το ολοκληρώσουν, για να σώσουν, έτσι όπως είναι τώρα το ευρωπαϊκό χρηματοπιστωτικό σύστημα και την ξιπασμένη ελίτ του, φυσικά πάνω στις πλάτες του ελληνικού και ευρύτερα του πληθυσμού της Ευρώπης.


Αυτή η καταστροφική εξέλιξη είναι που πρέπει να αποτραπεί.


Και - είτε αρέσει, είτε όχι - η εξέλιξη αυτή δεν αποτρέπεται με τις οποιεσδήποτε συνεργασίες - σε οποιοδήποτε επίπεδο - με τους υποτακτικούς και τους συνεργάτες των μοντέρνων κατακτητών της χώρας.


Το αντίθετο, μάλιστα. Οι συνεργασίες με τους υποτακτικούς των μοντέρνων κατακτητών (που ενεργούν, ως εκπρόσωποι των δανειστών της χώρας, τα συμφέροντα των οποίων, πρωτίστως, εξυπηρετούν) διευκολύνουν το πρόγραμμα διάλυσης του τόπου και εξανδραποδισμού του ελληνικού (και του ευρωπαϊκού) πληθυσμού, επιταχύνοντας την εφαρμογή του.


Δεν το αντιλαμβάνεται αυτό ο κ. Φώτης Κουβέλης και η γερασμένη και συντηρητικοποιημένη "ανανεωτική" του παρέα;


Δεν νομίζω.


Αλλά, ακόμα και αν δεν έχουν αντιληφθεί το που βαδίζει το τροϊκανό Μνημόνιο και την απώτερη στόχευσή του, καιρός είναι να το καταλάβουν.


Διότι αν δεν το καταλάβουν, θα κληθούν να πληρώσουν τον λογαριασμό - τον οποίον θα τους τον στείλουν οι ψηφοφόροι...


Dixi et salvavi animam meam - που έλεγε και ο άθεος γερο-Μαρξ...



Ως Τάσος Αναστασόπουλος, δεν θεωρώ, ούτε αποκάλεσα κανέναν χαζό, από όσους συμμετέχουν στην συζήτηση, αγαπητέ Leo. Και δεν το έπραξα αυτό ούτε με άλλο ψευδώνυμο, ούτε ως ανώνυμος, διότι δεν χρησιμοποιώ άλλα ψευδώνυμα, ούτε και ανωνυμογραφώ.


Αντιθέτως, μπορώ να πω ότι τους εκτιμώ όλους - πέρα από τις όποιες διαφωνίες.


(Στην πραγματικότητα, βέβαια, υπάρχει κάποιος, που είναι χαζός και τον έπιασαν κορόϊδο οι Φον Φούφουτοι του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος. Αυτός, όμως, δεν συμμετέχει στην παρούσα συζήτηση).


Και κάτι για το Μνημόνιο και το Δ.Ν.Τ.:


Ο ουσιαστικός εμπνευστής και συντάκτης του Μνημονίου δεν είναι το Δ.Ν.Τ., το οποίο παίζει έναν επικουρικό ρόλο στην όλη υπόθεση.


Βέβαια, είναι της μόδας και είναι βολικό το να φορτώνονται όλα στο Δ.Ν.Τ., αλλά η αλήθεια είναι ότι ο σκληρός πυρήνας του επαχθούς αποικιοκρατικού Μνημονίου της ντροπής έχει συνταχθεί σύμφωνα με τις προδιαγραφές της Ε.Ε. και ιδιαίτερα της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, οι οποίες προδιαγραφές υπαγορεύτηκαν από τον γερμανικό κυβερνητικό συνασπισμό (Μέρκελ, Βεστερβέλλε και Σόϋμπλε).


Το Δ.Ν.Τ. του Ντομινίκ Στρως-Καν (και για λόγους πολιτικής αλληλεγγύης προς τον ΓΑΠ) είχε διαφορετικές προτάσεις, που αποσκοπούσαν σε μια πιο ήπια προσαρμογή και από απόψεως χρονικής διάρκειας των μέτρων (μεγαλύτερη χρονική επιμήκυνσή τους), αλλά και επειδή διαφοροποιούνταν στο ζήτημα της έντασής τους.


Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε διαφορετική άποψη, την οποία και επέβαλε, θεωρώντας ότι το χρονικό διάστημα λήψης των μέτρων έπρεπε να είναι μικρό και η ένταση των μέτρων πολύ μεγάλη, προκειμένου να μην "σπαταληθεί" όλο το ποσόν των 110 - 180 δισ. €, για την "στήριξη" της ελληνικής οικονομίας.


Οι Ευρωπαίοι "εταίροι" λειτούργησαν, με έναν εντελώς τσιγγούνικο τρόπο, ως νέοι Scroodge McDuck, και για να ικανοποιήσουν αυτήν τους την ιδιότητα, επέβαλαν αυτήν την υπερταχεία πολιτική λιτότητας στην χώρα μας και τον πληθυσμό της, με σκοπό να καταφέρουν να επαναφέρουν την Ελλάδα, για δανεισμό, στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές, το αργότερο μέχρι τον Απρίλιο του 2011 ("Μέσα σε ένα χρόνο η Ελλάδα πρέπει να γυρίσει στις αγορές". Αυτό ήταν το επαναλαμβανόμενο μότο της Μέρκελ τον περασμένο Απρίλιο).


Πριν δύο μήνες, μάλιστα, ο Ντομινίκ Στρως-Καν πρότεινε στους Ευρωπαίους να ενταχθεί η Ελλάδα στον Μηχανισμό Στήριξης των 750 δισ. €, που έχει σχεδιασθεί για τις άλλες χώρες της ευρωζώνης. Αλλά ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός και η Ε.Ε. αρνήθηκε, κατηγορηματικά, μια τέτοια ενέργεια.


Δεν θα τα καταφέρουν και δεν θα επαναφέρουν, σύντομα, για δανεισμό, την Ελλάδα στις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές. Και φυσικά θα υποχρεωθούν να "ξηλωθούν", ξοδεύοντας περισσότερα από όσα υπολόγιζαν. Το πόσο περισσότερα θα υποχρεωθούν να ξοδέψουν, αυτό είναι κάτι που μένει να το δούμε. Ήδη η χθεσινή πώληση των εντόκων γραμματίων εξάμηνης διάρκειας έγινε με επιτόκιο της τάξης του 4,83%, ενώ τον περασμένο Ιούλιο το ίδιο επιτόκιο ήταν στα επίπεδα του 4,62%, ενώ τον περασμένο Ιανουάριο, τότε που άρχισαν τα spreads να πετούν στα επουράνια, το ίδιο επιτόκιο έφθανε στο ... 1,38%. Αυτά είναι τα κατορθώματα του ΓΑΠ και της διασκεδαστικής τρόϊκας του Servaas Deroose!)


Μπορεί να είναι βολικό το να παρουσιάζεται, ως μπαμπούλας το Δ.Ν.Τ. Αλλά αυτό δεν ανταποκρίνεται στην αλήθεια.


Όχι γιατί το Δ.Ν.Τ. είναι ο καλός της υπόθεσης. Το αντίθετο μάλιστα. Είναι και αυτό ένας από τους κακούς στην υπόθεση της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας.


Όμως, ο κάκιστος και ο χείριστος στην υπόθεση της ελληνικής τραγωδίας, που όλοι μας ζούμε και υφιστάμεθα, είναι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, η Ε.Κ.Τ., ο γερμανικός κυβερνητικός συνασπισμός και οι γραφειοκρατίες τους…"





(Σχόλιά μου http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html?showComment=1284418071671#c8352405810315881620 και http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html?showComment=1284468715980#c4850098237733202137 της 14/9/2010 στο άρθρο του παλιού καλού μου φίλου Κωστή Ανδρέου, που δημοσιεύτηκε στο μπλογκ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΣΤΡΟΥΘΟΚΑΜΗΛΟΣ, με τίτλο «Τι δεν θέλω ν' ακούσω από τον Καμίνη» http://aristeristrouthokamilos.blogspot.com/2010/09/blog-post_11.html ).

Κυριακή, 17 Οκτωβρίου 2010

Μιλώντας για την ελίτ του τόπου : Ποιά είναι, πως προσδιορίζεται και από ποιά στρώματα αποτελείται.

Το κενό περιεχομένου του ηγέτη, συμβαδίζει με το κενό περιεχομένου της ελίτ, με αποτέλεσμα την σύγχρονη ελληνική τραγωδία, που είναι αποτέλεσμα των βλακωδών και φυσικά τραγικά αποτυχημένων στρατηγικών επιλογών του συνόλου σχεδόν της ελληνικής ελίτ.








"Την ελίτ (ή καλύτερα το μίγμα των σύγχρονων κοινωνικών ελίτ) αποτελούν όσοι διοικούν - με οποιονδήποτε τρόπο - την χώρα.


Φυσικά, πρώτη από όλους, ανήκει στην ελίτ η κοινωνική ομάδα, που έχει τις οικονομικές τύχες της χώρας μας στα χέρια της. Δηλαδή τα διοικητικά στελέχη των μεγάλων ιδιωτικών και δημόσιων επιχειρήσεων, η περίφημη τεχνοδομή (η διοικητική γραφειοκρατία) των επιχειρήσεων αυτών, μαζί με τους κλασσικούς καπιταλιστές, που ασκούν ενεργό διοίκηση και συμμετέχουν στην καθημερινή λήψη αποφάσεων στις επιχειρήσεις τους. Κοντά σε αυτούς, σε αυτήν την ελίτ συμμετέχουν και τα συνδικαλιστικά όργανα της ευάριθμης κοινωνικής και οικονομικής κατηγορίας των μικρομεσαίων επιχειρηματιών και των επαγγελματοβιοτεχνών, των δικηγόρων των γιατρών των μηχανικών και όλων εκείνων των επαγγελματικών ομάδων, που ασκούνται με επίταση στο σπορ της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής. (Για αυτήν την επικερδή δραστηριότητα, που στην χώρα μας έχει λάβει διαστάσεις, που ουδεμία άλλη χώρα της Ευρώπης των 15 και του αναπτυγμένου καπιταλιστικού κόσμου μπορεί να ανταγωνιστεί, επεξεργάζομαι κάποια πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία, τα οποία σκοπεύω να παρουσιάσω).


Στην ελίτ του τόπου, βεβαιότατα, συμπεριλαμβάνεται και η ιδιότυπη ''πολιτική τάξη'' της χώρας, η οποία, ως μια μοντέρνα μετεξέλιξη της παλιάς ελληνικής δημογεροντίας, δηλαδή του οθωμανικής καταγωγής κοτσαμπασισμού, θεωρεί και μεταχειρίζεται το κράτος και τις εξ αυτού οικονομικές και λοιπές απολαυές, ως οιωνεί ιδιοκτησία της και απαιτεί τις έκτακτες ομαδικές (διάβαζε κομματικές) και ιδιαίτερες προσωπικές αμοιβές της, για τα έργα που μοιράζει στην (μεγάλη, μεσαία και μικρή ή τοπική ακόμα) εσωτερική και διεθνή οικονομική ελίτ, με έναν άκομψο και ωμό τρόπο (βλέπε περίπτωση SIEMENS και όχι μόνο) και η οποία πολιτική ελίτ έχει έναν διακομματικό χαρακτήρα, πέραν από ιδεολογίες, κοσμοθεωρίες και λοιπές θεωρητικές κατασκευές.


Η συνδικαλιστική ελίτ είναι και αυτή αναπόσπαστο τμήμα των σύγχρονων εξουσιαστικών ελίτ και αυτό πλέον έχει καταστεί ολοφάνερο, με την άμεση άσκηση της κυβερνητικής και λοιπής εξουσίας από τα μέλη της συνδικαλιστικής γραφειοκρατίας, η οποία έχει πλήρως γίνει ένας πυλώνας του συστήματος και αποτελεί τον ουσιώδη - αν και αρκετά υποβαθμισμένο πλέον - ιμάντα μεταβίβασης της άρχουσας κοινωνικής και οικονομικής ιδεολογίας της ελίτ στο εργατικό κίνημα, το οποίο - υποτίθεται ότι - η συνδικαλιστική ελίτ εκπροσωπεί και το οποίο κίνημα, εν πολλοίς, έχει γραφειοκρατικοποιηθεί, ενσωματούμενο μέσα στο σύστημα του σύγχρονου γραφειοκρατικού καπιταλισμού, ολοένα και περισσότερο περιθωριοποιούμενο.


Στην ελίτ του τόπου περιλαμβάνεται και η πνευματική ελίτ του, με επικεφαλής τους μεγαλοδημοσιογράφους και όλες τις μισθωμένες από αυτήν γραφίδες, άσχετα από ιδεολογική τοποθέτηση και κοσμοθεωρία, αλλά και όλους όσους το εν λόγω κατεστημένο σύστημα αναδεικνύει (ή ενσωματώνει, διότι το σύστημα δεν μπορεί να στηρίζει και να στηρίζεται μόνον σε τενεκέδες, αλλά εντάσσει μέσα του ό,τι καλύτερο μπορεί να ενσωματώσει και το οποίο είναι διαθέσιμο), π.χ. τους λογοτέχνες, τους μουσικούς, τους ακαδημαϊκούς, αλλά και τους τεχνικούς και άλλους επιστήμονες των θετικών και των ανθρωπιστικών επιστημών κλπ.


Τέλος, στην ελίτ του τόπου εντάσσεται και η ανώτερη κρατική γραφειοκρατία, (δικαστές, κληρική γραφειοκρατία, πανεπιστημιακοί κλπ).


Λίγο - πολύ, δηλαδή, όλες οι ομάδες, με την σύγχρονη μορφή τους, για τις οποίες μίλησαν οι Θόρνστην Βέμπλεν, Τζων Κόμμονς, Ουέσλυ Κλαιρ Μίτσελ, Σάϊμον Κούζνετς, Ρόμπερτ Χαϊλμπρόνερ και Τζων Κέννεθ Γκαλμπραίηθ, της Αμερικανικής Θεσμικής Σχολής (American Institutionalist School), που αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1880 στις Η.Π.Α. κάτω από την επίδραση της Γερμανικής Ιστορικής Σχολής και των Άγγλων Ιστορικιστών, μια επίδραση, που δημιουργικά επεξεργάστηκε η εν λόγω σχολή και την οποία υπερέβη, μέσα από το διάβα του χρόνου.



Ο πανικός, που πάει καθοδηγημένα να δημιουργηθεί από τις Βρυξέλλες και την εδώ πολιτική, δημοσιογραφική και χρηματοπιστωτική ελίτ, γύρω από την ανύπαρκτη πιθανότητα να χρεωκοπήσει η χώρα και οι εκατέρωθεν εκβιασμοί, που γίνονται, για να ληφθούν μέτρα συγκεκριμένης κατεύθυνσης, τα οποία, φυσικά, θα εναρμονίζονται με τον ζουρλομανδύα των Βρυξελλών, αλλά και δεν θα θίγουν την οικονομική ευμάρεια αυτής της ελίτ, έχει αναβιώσει το φάντασμα της ... δραχμής μας, δηλαδή την επιστροφή σε αυτήν.


Φυσικά, κίνδυνος χρεωκοπίας της χώρας δεν υπάρχει, διότι, απλούστατα, δεν αποτελεί η Ελλάδα ουσιαστικό οικονομικό πρόβλημα, για την Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως έχω περιγράψει εκτενώς στο παρόν θέμα. Δεν χρεωκοπεί μια χώρα του ευρώ, ό,τι και να συμβεί. Αυτό, που μπορεί να συμβεί, από όλη αυτή την διαδικασία, είναι το να χρεωκοπήσει η μονεταριστική πολιτική του σκληρού ευρώ, που ακολουθούν οι τραπεζίτες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και η γερμανική πολιτικοοικονομική ελίτ.


Όλα τα άλλα είναι ευρωεκβιασμοί και δημιουργία κλίματος αποδοχής μιας εσφαλμένης οικονομικής πολιτικής, που είναι σαφώς αντιαναπτυξιακή και υφεσιακή.

[Αναδημοσίευση σχολίου μου στο άρθρο του Ηλία Κανέλλη : ''Η επιστροφή της δραχμής;'' http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=70&smid=382&ArticleID=811&reftab=61&t=%CE%97-%CE%B5%CF%80%CE%B9%CF%83%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%86%CE%AE-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B4%CF%81%CE%B1%CF%87%CE%BC%CE%AE%CF%82 ].


Δεν είναι μπαμπούλας η επιστροφή στην δραχμή. Θα ήταν μια λύση, αλλά και αυτή θα ήταν μια δύσκολη λύση.


Και είναι μια δύσκολη λύση, διότι δεν έχουμε σοβαρή πολιτικοοικονομική και κοινωνική ελίτ.


Αν είχαμε μια σοβαρή στην συμπεριφορά της ηγεμονεύουσα ελίτ, δεν θα χρειαζόταν να μπούμε και στην ζώνη του ευρώ, στην οποία μπήκαμε με απατεωνιές των Παπαδήμου - Γκαργκάνα και Σημίτη, την στιγμή που το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας ήταν πολύ πάνω από το 3% του ΑΕΠ, που απαιτούσε η Συνθήκη (ορθότερα : ο ζουρλομανδύας) του Μάαστριχτ, έχοντας φθάσει πάνω από το 6% του ΑΕΠ το 2001 - 2002.


Μπήκαμε με απατεωνίστικες πρακτικές και οι Ευρωπαίοι μας ανέχθηκαν να μπούμε, σε μια εποχή παχιών αγελάδων και με φρούδες υποσχέσεις της ελληνικής ελίτ ότι θα συμμαζέψουμε τα πράγματα. Κάτι τέτοιο δεν έγινε τότε και μας ζητούν τώρα - σε εποχές ισχνών αγελάδων - να κάνουμε αυτό που δεν κάναμε τότε που όλα ήσαν ευνοϊκά.


Φυσικά αυτό που ζητούν είναι λάθος και εξωπραγματικό, διότι δεν μπορείς να ασκείς περιοριστική πολιτική σε εποχές ύφεσης.


Και γι' αυτό η επιστροφή στην δραχμή θα ήταν μια συνετή κίνηση και θα αποδεικνυόταν σωτήρια (η Δανία π.χ. δεν βλάφτηκε από το γεγονός ότι δεν μπήκε την ευρωζώνη), αν είχαμε μια συνετή, σοβαρή και κοινωνικά υπεύθυνη ηγεμονεύουσα πολιτική και οικονομική ελίτ.


Δεν έχουμε, όμως και αυτό καθιστά δύσκολα τα πράγματα και το ευρώ ένα οθνείο μεν νόμισμα, αλλά δύσκολο, δε, να αντικατασταθεί από την παλιά, καλή και δικιά μας δραχμή...


Και φυσικά δεν είναι αδηφάγο το ελληνικό κράτος. Πολύ περισσότερο δεν είναι ... εκτεταμένο! Σπάταλο και αναποτελεσματικό είναι σίγουρα, αλλά αυτό συμβαίνει επειδή είναι ένας εγκαταλελειμμένος στην τύχη του - και ως εκ τούτου στην διαφθορά - παρίας. Και γι' αυτό φταίει πάλι η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ, η οποία επιφύλαξε στο κράτος της αυτόν τον άθλιο ρόλο και ουδέποτε το κατέστησε στρατηγείο της ανάπτυξης. Περισσότερα, στο άρθρο μου στο protagon.gr , με τίτλο : ''Και αύριο δεν θα είναι πια αργά (Μια απάντηση στον Μίμη Ανδρουλάκη)'' http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=168&forumid=3&threadid=1031&scope=posts και στο μπλογκ μου το θέμα που έχω ανοίξει εκεί, με τίτλο : ''Προϋπολογισμός 2010 : Ένας προϋπολογισμός αντιαναπτυξιακής λογικής και ομιχλώδους στόχευσης'' http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/11/proypologismos-2010.html .

Δείτε, ακόμα, το άρθρο μου στο FORUM του protagon.gr, με τίτλο : ''Η επιστροφή στην δραχμή και η ρηχότητα του ελληνικού κρατισμού (Μια απάντηση στον Ηλία Κανέλλη)'' http://www.protagon.gr/Default.aspx?tabid=168&forumid=3&threadid=1033&scope=posts , με ένα πλήθος στοιχεία, που και στο παρόν θέμα παρουσιάστηκαν.


Δείτε, επίσης και το άρθρο μου στο μπλογκ μου, με τίτλο : ‘‘Η επιστροφή στην δραχμή : Θα ήταν μια λύση, αν είχαμε σοβαρή πολιτικοοικονομική ελίτ’’ http://tassosanastassopoulos.blogspot.com/2009/12/blog-post_12.html ."




(Σχόλιά μου http://www.freeforum-gr.net/index.php/topic,3803.msg28707.html#msg28707 και http://www.freeforum-gr.net/index.php/topic,3803.msg28953.html#msg28953 της 11/12/2009 και της 13/12/2009 στο θέμα που είχα ανοίξει στο “FREE FORUM”, με τίτλο : «Προϋπολογισμός 2010 : Αντιαναπτυξιακή λογική και ομιχλώδης στόχευση» http://www.freeforum-gr.net/index.php/topic,3803.msg28604.html#msg28604 ).